NSTP: Disaster Risk Reduction Management

From the Disaster Risk Reduction Management (DRRM) seminar we’ve had for our NSTP class, I’ve learned that every community and everyone have experienced different kinds of disasters. However, other people would recover from the disasters faster than the others because everyone and every community have a different capacity and weaknesses with regards to facing these challenges. To learn more about disasters and how we should prevent and/or prepare for these were thoroughly discussed by our NSTP instructor.

In my understanding, while disasters occur when people have little knowledge of how to manage the resources around them, risk is the possibility of harmful or negative effects to arise. Vulnerabilities, on the other hand, are the weaknesses of the community that limits their capacities from coping with the disasters’ impacts. 

In the Philippine setting, the most common disasters experienced are typhoons and fire. DRRM should be advocated more in communities, especially the small ones, because the impacts of the disasters on them are stronger as compared to those people who are well-off or the people who have the capacity to recover and rise from such impacts. Moreover, basic first aid and/or basic life support should be taught in communities for strengthening their capacities and lessening such vulnerabilities in order to lessen the impact of the disasters.

As a group, we have assessed each of our community's capacities and vulnerabilities and as to how and what could be the possible solutions to these vulnerabilities. Individually, we wrote the name of the province or the place where we came from and described among ourselves the type of community we each have. After that, we listed down the different strengths and weaknesses of our community. In the end, it all boils down to the emphasis on the need to have more knowledge about how to manage our resources, how to lessen the vulnerabilities and how to help people in need.

In the community of Bagong Silang, there are a number of projects and plans regarding disasters and mainly on how to cope with the disasters' impacts. Luckily, I was able to interview Mr. Austria, the barangay captain of the said community. He started off by saying that, with the occurrence of natural calamities and disasters every now and then, DRRM is considered to be essential in the community.

The main objectives of Barangay Bagong Silang’s DRRM plan are: to save lives, to prevent needless suffering, to protect people, and to minimize damages during disasters and calamities. In order to accomplish these objectives, the Barangay Disaster Coordinating Council should be able to perform its tasks and responsibilities in accordance with the plans on DRRM. In addition to that, the baramgay's plans, so as to prevent and prepare for disasters, all families are warned about the type of danger that they should expect. The council also re-assess the capabilities of the barangay.

Like any other communities, Barangay Bagong Silang also confronts different issues among its people. An example would be some of the citizens not following the implemented environmental-friendly rules, even the simplest “huwag magtapon ng basura dito”. In order for this to be resolved or lessened at least, they have the “Tapat Mo, Linis Mo” program and other similar programs that would benefit the people and the environment. 

I think that conflicts occur in the community regarding these concerns because of the lack of advocacy and the lack of effort from the people advocating it and the people of the community. It would be best if the local government would give attention on the environment and help these barangays advocate such policies, rules and projects. Like what Mr. Austria said, "Our family is the basic unit of the society yet it is the most important factor of all". I agree with his statement, thus, it is also appropriate to have a direct conversation or have seminars inviting the families of the community in order for them to learn more about what they need to do before, during and after the disasters, and the likes.

There are a lot of trees in the community and a good drainage system. Another factor which makes Barangay Bagong Silang different from the other communities is that, it has a high topographical area and that is why people would say, "Kapag baha na dito sa barangay namin, malamang nalunod na ang buong siyudad ng Balanga."

As a member of this community, I would suggest that they keep doing what they’re doing because they’re doing a great job in maintaining the people disciplined and managing the whole community. Although, I would just like to have more tree-planting programs around the community and perhaps, stop concretizing the lands that are meant for plants and trees. 

Manilakbayan 2016

Noong ika-26 ng Oktubre, kami ay nagpunta sa Unibersidad ng Pilipinas (UP Diliman) upang dumalo sa Manilakbayan 2016. Sa kampuhan ay nakapanayam namin ang isang estudyante mula sa UP Diliman na si Mr. Ben Te. Parte siya ng Student Council sa unibersidad na iyon at isa sa mga nag-organisa ng taunang pagtitipon ng mga katutubong Lumad at Moro mula sa Mindanao.

  Ayon kay Kuya Ben, ang Manilakbayan ay isang pambansang lakbayan ng mga pambansang minorya para sa sariling pagpapasya at makatarungang kapayapaan. Ito'y isinasagawa upang palakasin ang panawagan nila, lalo na ang panawagan nila na patungkol sa sariling pagpapasya at bakit ito mahalaga sa kanila. Ang Lakbayan ay matagal na ring ginagawa ng mga magsasaka mula sa iba't ibang rehiyon para palakasin ang laban nila para sa reporma sa lupa, suporta sa kanilang mga sakahan ngunit ang Manilakbayan naman ay unang ginawa noong taong 2014 (Manilakbayan ng Mindanao). Ang ating mga katutubo sa Mindanao ay napapabayaan ng ating gobyerno at dahil dito, kinakailangan nilang magpunta dito sa Maynila. Taong 2015 naman ay doon lamang nagsimula ang kampuhan ng mga katutubong Lumad at Moro sa UP Diliman. 

Una sa lahat, nagtagumpay ang kinatawan ng mga Lumad na ipahayag ang kanilang dinaranas sa kanilang mga tinitirhan. Ipinakita nila ang dahas na ibinibigay ng mga sundalong Pilipino na kumampo sa kanilang bayan. Pinakita rin nila kung ano ang kakayahan ng mga Lumad sa pamamagitan ng paglakabay patungong Maynila para ipahayag sa gobyerno ang kanilang problema tungkol sa kanilang lupain. Nagtagumpay din ang mga Lumad na ipakita ang importansya ng kanilang kultura na karapat dapat namang alagaan ng lipunan. Ang mga suliranin na ikinaharap ng mga Lumad at ang mga kinitawan nito ay ang tiyempo ng kanilang pagkilos patungkol as aspeto ng lagay ng panahon at tiyempo ng mga kaganapan. Isa na doon ang nangyaring pagatake ng mga pulis na nakaantabay sa US embassy sa mga Lumad na mapayapang isinisigaw ang kanilang paninindigan. Sa lahat ng tagumpay na nakamit at suliranin na hinarap ng mga Lumad, mas importante parin na makuha nila ang pangunahing kadahilanan kung bakit sila napatungo sa Maynila at yun ay ang pagpapaalis ng mga kumpanya sa pagmimina at kasama narin ang mga sundalong Pilipino na hinaras ang mga Lumad.

Makakatulong ang pamahalaan sa mga adhikain ng mga katutubo, unang una ay sa pagtigil nila sa kanilang korupt na sistema. Dapat nilang ibigay ang pondo na nakalaan para sa mga katutubo at hindi ito binubulsa na lamang. Pangalawa, ay ang pag iimplementa at pagsasatupad ng mga batas na makakatulong sa kabuhayan ng mga katutubo at makakatulong sa mga katutubo maisagawa ang kanilang mga adhikain. Dapat din ay hindi nila ginagawang ignorante ang mga katutubo at hindi nila dapat nakawin ang mga karapatang pantao ng mga katutubo. Huli, makakatulong sila sa mga adhikain ng mga katutubo sa pagtigil nila sa pagharang sa mga katutubo. Hindi makakatulong ang pamahalaan kung sila mismo ang humaharang at nagpapahirap sa mga buhay ng mga katutubo.

Ang mga mag-aaral din o mga taga-Maynila ay maaaring makataulong sa mga adhikain ng ating mga katutubo. Una, dapat hindi nila gawing ignorante ang kanilang mga sarili. Hindi dahil sa hindi sila naapektuhan ay dapat wala na silang pakielam. Ang mga mag aaral o mga taga maynila na may kaalaman tungkol sa adhikain ng Manilakbayan ay dapat tumulong sa pagpapalakas ng boses na hindi pinapansin. Makakatulong ang mga magaaral sa paraan ng pagpopost ng mga pangyayare sa mga social media platforms upang makapag raise ng awareness ukol dito. Makakatulong din sila sa pamamagitan ng pagsali o pagpunta sa mga Manilakbayan, tulad ng aming ginawa noong nakaraan.

Matapos ang programa at pag-uusap sa kampuhan ay dumayo naman kami sa lugar kung saan nagpapahinga ang mga katutubo. Nakapanayam naman namin rito si Datu Isidro Indao.

Ilan sa mga dahilan kung bakit sumama ang mga katutubo ng Pilipinas sa Manilakbayan ay upang ipaglaban ang kung ano ay sakanila. Nais rin nilang palayasin ang mga militar na hanggang ngayon ay patuloy na gumagamit ng dahas upang takutin sila, palayasin sila, at upang makuha ang kanilang mga lupa. Kanila ding ipinaglalaban na maitigil ang pagaatake sa kanilang mga komunidad at mga paaralan at magkaroon ng libreng edukasyon, ospital at panggagamot, at iba pang mga social services. Nais rin nilang paalisin ang mga U.S. troops dahil ayaw nila ng gera sa Pilipinas. Isinisigaw rin nila na mabigyan ng hustisya ang mga nangyaring krimen at hustisya para sa mga inosenteng buhay na napawi dahil sa walang awang pagpapatay ng mga militar. Handa silang ialay ang kanilang buhay upang maipaglaban at para sa totoong pagbabago ng Pilipinas at upang mabuhay ng matiwasay na walang pangangamba o takot sa mga darating na panahon.

Ang lupang katutubo ay mahigit-kumulang sa isang libo’t dalawang daang hektarya (1,200 hectares). Maraming mga isda sa kanilang malalamig at sariwang ilog. Mayaman rin ang kanilang mga likas na yaman at sa mga minerals tulad ng tanso, karbon, at gas. Kumukuha sila ng kanilang mga panggamot na herbs sa kanilang mga gubat. Ang mga pangunahing pinanggagalingan ng kanilang mga pagkain ay sa mga kabundukan, sa kanilang mga palayan, at sarili nilang lupa. Ilan sa kanilang mga pangunahing pagkain ay kamote, saging, mais, palay, kamoteng kahoy, at marami pang iba. Karamihan sa mga katutubo doon ay mga magsasaka na ngayon ay marurunong na at mayroong sariling irigasyon.

Sa kanilang pamayanan, ukol kay Datu, ay nandoon na lahat ng kailangan nila, maging ang irigasyon ngunit hindi ito mapabuti lalo sapagkat ang gusto ng ilang kumpanya ng pagmimina ay hindi umunlad ang komunidad nila dahil sa pananaw nila'y hindi na sila kakailanganin ng mga katutubo kapag ito ay nangyari. Natakot ang mga kumpanyang gustong pumasok sa ancestral domains ng mga katutubo kaya't dinaraan nila ito sa paraan ng dahas, lalo na ng hukbong sandatahan. 

Maraming nararanasang banta sa buhay ang mga katutubong Pilipino hindi lamang paminsan-minsan kundi araw-araw. Maraming mga katutubo ang nagboluntaryo upang turuan at bigyan ng edukasyon ang kanilang mga kabataan. Ngunit kapalit ng pagtuturo, ay ang panganib na maaring makuha ang kanilang buhay sa kadahilanang ayaw ng mga militar na matuto ang mga katutubo dahil hindi na sila madaling malilinlang. Isa rin ang lupa sa mga dahilan kung bakit maraming banta ang kanilang mga buhay. Nais ng mga militar na kunin ang kanilang lupain, ngunit ayaw pumayag ng mga katutubo. Dahil dito, ipinapatay ng mga militar ang mga Datu at mga inosenteng katutubo upang sila’y matakot at makuha ang kanilang mga gusto.

Napagkaisahan naming mga magkakagrupo na magkita kita sa unibersidad ng santo tomas bago magpunta sa mga kinalalagyan ng mga lumad. Nagkaproblema pa nung una dahil sa walang marunong pumunta ng UP Diliman. Naisipan naming sumakay ng fx na Fairview ang sakay at bumaba kami sa may bungad ng PhilCOA. Nang makababa kami, di na namin alam ang sasakyan. Ngunit may nakasabay kaming isa ring grupo na papunta sa mga Lumad at naisipan namin sundan sila. Nang makarating kami kung saan panandaliang naninirahan ang mga Lumad, mas napansin namin ang init at kasabay nito ang napansin namin kung gaano ka-tiyaga ang mga Lumad na naguusap tungkol sa kasalukuyanh sitawasyon nila at kung paano ito masusulusyunan. Habang pinagmamasdan silang nakatipon, di ko maiwasang maisip at magtaka kung gaano kahirap ang dinanas at dinadanas nila at kinailangan pa nilang lumayo sa kanilang mga tahanan para lamang mapansin ng gobyerno ang hiling nila. Nang makausap namin ang isa sa mga Datu, sadyang di kami makapaniwala sa mga ginawa ng mga sundalo sa kanya at sa kanyang tribo. Mabigat isipin na ang kapwa nating mga Pilipinong sundalo ang mismong gumagawa sa kanila nito. Hindi rin naman mapagtanto kung bakit isinasantabi ang mga tribo at bakit hindi sila pinahahalagahan. Hindi ba't sa kanila nagsimula ang mga kinikilala nating kultura? Inikot din kami sa munting museyo na inihanda nila para sa mga bumibisita sa kanila. Doon, makikita ang mga litrato ng mga panaslang na mga katutubo. Isa sa mga kasama namin sa aming grupo, ay hindi napigilan na maluha sa kanyang mga nakita. Mararamdaman mo sa kampo ng mga katutubo na hindi sila susuko para makamit ang hustisya. Bago kami umuwi ay napagtanto ko na biyaya ng Diyos ang pagpunta namin sa kampo ng mga katutubo sa UPD dahil mas nakilala ko ang aking sarili, mas naramdaman ko ang nasyonalismo sa bawat isa sa amin at higit sa lahat napansin kong mas magpupursigi kaming mag-aral ng mabuti para ipaglaban ang karapatan ng bawat Pilipino.

Ang napag-usapan ng grupo namin ay ang bawat isa pala sa kanila ay may iba't-ibang istorya ngunit iisa lamang ang kanilang minimithi at ito ay ang makamtan ang tunay na hustisiya at mapasakanila ng ang kanilang sagradong lugar at ito ay maprotektahan sana ng maayos ng ating gobiyerno dahil ang kanilang minimithi lamang ay kapayapaan sa kanilang kapaligiran at maisantabi ang mala-koloniyal na pagpalitang pagsakop sa kanilang lugar.

Ang naramdaman ng grupo namin, nang marinig namin ang kwento ng mga katutubo na nakausap namin, ay napakalaki na karamdamang simpatya sa kalagayan at sa mga pinaglalaban nila ngayon. Tulad nga ng sabi nila, Para lubusang maintindihan ang buhay ng isang tao, kailangan daw natin maging tulad nila. Na makita at marinig ang mga pangyayari sa pamamagitan kanilang mga mata at tenga. At iyon mismo ang ginawa namin nung araw na iyon. Naglakad kasama nila at nakipagkwentuhan kasama nila. Naramdaman namin ang kanilang plight bilang isang estudyante, bilang isang kaibigan, at pinakamahalaga sa lahat, bilang mga taong nagmamalasakit.

Ang dapat na gawin ng pamahalaan upang tugunan ang isyu ng mga katutubo sa Pilipinas ay magpatupad ng batas ukol sa mga negatibong epekto ng land privatization at kapitalismo dahil ang mga minoryang ito ay umaasa sa mga lupaing ito para sa kanilang kabuhayan, at hindi lamang iyon, parte na rin ng kultura at buhay nila ang mga lupaing ito sapagkat iyon ay ipinagkaloob sa kanila ng kanilang mga ninuno. Isa pang dapat gawin ng gobyerno ay dapat pahalagahan ang mga pamanang ito at ang kultura ng mga katutubong Pilipino.


Sa kaalaman ng karamihan, ang mga katutubong Pilipino ay kadalasang nakatira sa liblib at mahirap puntahang mga lugar. Sila ay hindi kadalasang nakakaranas ng masarap at madaling buhay. Sa panahon ng kalamidad, sila ang pinakamahirap na puntahan upang matulungan ang mga nasalanta. Ang pinakamagandang tugunan na isyu ay ang isyu ng transportasyon at mga kalyeng dadaanan upang mapadali ang pagdala ng bagay na kailangan ng ating mga katutubo, lalo na sa panahon ng kalamidad.

To All the Friends I've Had Before

Wrote this after watching One Direction's latest music video "History" which you can watch here. Just sharing the feels! x

By now, all of us probably know or are at least aware that people come and go, simply because not everyone that you meet is going to understand you and not everyone that will be a part of your life will always stay or be with you through every challenge you face.

Growing up, I had no idea I was slowly changing as the people around me gradually drifted away from me. Or maybe I was the one who drifted away from them. But is it just me or do you ever just close your eyes at night and begin picturing your life from when you were a kid until your life at present? You were once an innocent, carefree and fun kid playing hide and seek with your childhood friends, worrying about where to hide or where to find your friends who have been hiding and no other problems bigger than that as compared to what you're facing as you grow older every year. When I was a few years younger, I would often wish for time to fast forward to the part where I am no longer a kid; I was wishing to experience adulthood. Thinking about that wish now is probably one of the ridiculous wishes I've ever made but I won't change a thing because I know I've learned lessons from it.

I thank movies and books for giving me hope in everything - love, success, money and most especially, friendship. After a number of books read and tons of films watched, I have always viewed friendship as such a fragile relationship between people. It will always either make or break you, just like how people can do as well. Without trust and loyalty to each other, all these relationships are nothing but a game of "I want to be friends with you so I can keep your secrets and destroy your image to other people when we fight and part ways." I think the main reason why friendships fall apart most of the time is because of jealousy. It's a cycle; you gain more and there will be people around you who are always going to try to bring you down. If you feel like falling, breathe and focus. You are entitled to cut them totally out of your life; it is your life, not theirs. Let yourself free from the grasps of people who have a hold on you but then left you walking alone on the road of life. If they were the ones who left you, it's okay to cry but remember that they left simply because you deserve so much better.

To the friends who promised me that they will never leave but did, thank you. Thank you for the temporary happiness you've brought to my life. I know I was deeply hurt and you all have no idea but that's it. I'm much better now and currently healing. But like I said, I would not change a thing. I wouldn't be where I am (with a circle of friends who have accepted me and my flaws & with my family, the people who will always be there for me no matter what) if not for all those of you who left me wandering alone. We are all in good terms now, however, there is one thing that I ask of you to do: be better & brave and stop running away from reality. 

To my mom, my brother and all my friends who are doing a pretty great job filling the spaces of my heart, I love each and every one of you. I was (and still am) only a black pen in a case of color pens but that didn't stop you all from seeing right through me. Thank you for putting up with me. For all the times that you’ve turned my frown to a smile and for encouraging me to do all the best things in a good way to achieve my goals, thank you. And most of all, thank you for existing and not just simply existing but living your life with me.

All the love as always.
J xx

Mind Over Matter

Yesterday, while my friend was yet again procrastinating and still managed to message me consistently, I asked him something out of the blue and as usual, he answered me with his inner Confucius spirit.

Me: Do you think life isn't life if you have no one hating on you? 

Chandra: Absolutely!  Think about it. There are only two reasons why people might hate: jealousy or fear. If it's cause of jealousy, then obviously, you're doing something they only wish they could do. If it's cause of fear, then you're doing something that they are unfamiliar with or frightened of. We're only frightened of what we don't know, so really you're doing something they don't know. Something new, something unexplored.

I think it's very normal if someone doesn't like you. There will always be that 1% or more, who will constantly try to bring you down but you should always remember that there's still a huge percentage left; a multitude of people who will always be there for you no matter what. Keep that in mind, so don't let yourself get affected with other people's opinions/thoughts of you.

A few things to ponder upon:

1. A ship won't sink unless the water gets in.
2. Use the people who want to see you fail as motivation to do better.
3. Other people's opinions of you don't define who you are.
4. There will always be someone better but you should know that you're one of the best in some other ways (maybe you aren't just aware of it/them).
5. You're extraordinary so they are either jealous or afraid because they can't be you.

If you have someone hating on you, you're just living your life right. Life will always have obstacles we have to face. If someone's trying to bring you down, don't mind them. Our mind is a very powerful controller so if you keep believing in yourself, then all the roads will lead to success & contentment. As my blog post's title goes, MIND OVER MATTER.

Focus on yourself, the people who are there for you, and think positively! I'm not trying to say that you should go all optimistic but I'm trying to say that you should not let the negativity bring you down. Try to fight it as much as you can. There's no harm in trying after all. And lastly, just be yourself and don't try to change yourself just for the sake of other people.

Stay focused and don't let others bring you down.

All the love as always. 

J xx

If you're looking for someone to talk to, I'm always here!

Also, massive thanks to my friend! Wouldn't be able to have this post if it weren't for your words!